Author :
Abstract
“Onlar, Süleyman’ın hükümranlığı hakkında şeytanların uydurup söylediklerine uydular. Gerçek şu ki Süleyman kâfir olmadı, fakat şeytanlar kâfir oldular; çünkü insanlara sihri, Bâbil’de iki meleğe, Hârût’la Mârût’a indirileni öğretiyorlardı. Hâlbuki bu iki melek, “Biz ancak imtihan vasıtasıyız; sakın küfre sapma!” demedikçe hiç kimseye bilgi vermezlerdi. Fakat onlar bu iki melekten, karı ile koca arasını açacak şeyleri öğreniyorlardı. Oysa Allah’ın izni olmadıkça onunla hiç kimseye zarar veremezlerdi. Yine de kendilerine fayda sağlayanı değil zarar vereni öğreniyorlardı. Andolsun onlar, bunu (sihri) satın alan kimsenin âhiretten nasibi olmadığını çok iyi biliyorlardı. Karşılığında kendilerini sattıkları şey ne kötüdür, bir bilselerdi!”(Bakara, 2/102)Bakara 2/102, Kûr’an âyetleri içerisinde müfessirlerin üzerinde en çok farklı yorumlar serdettiği âyetlerden biridir. Müfessirler, Kûr’an-ı Kerim’in 1400 yıllık tefsir geleneğinde her bir âyetle ilgili farklı yorumlarda bulunmuş, farklı görüşler ifade etmişlerdir. Ancak Hârut ve Mârut ile ilgili kıssanın merkeze alındığı Bakara suresinin ilgili âyeti, içerisinde bulundurduğu diğer başlıklarla beraber düşünüldüğünde belki de Tabatabai’nin tefsirinde belirttiği gibi Kûr’an’da benzeri zor bulunan ayetlerden biridir. Hatta bu âyet ile ilgili yorumları matematiksel bir ifadeyle alternatifleriyle çarptığımızda karşımıza binin üzerinde yorum ortaya çıkmaktadır. İlgili ayet bu haliyle İslam ulemasınca çokça tartışılan bazı konuların farklı bir perspektif ile ele alınarak farklı bir boyut ve çerçeve ile yeni sonuçlar elde edilmesine imkân sağlamıştır. Bu makale ilgili ayette ele alınan konuları nihai bir çözüme kavuşturma iddiasında değildir. Ancak ilgili ayetin kadim tefsir geleneğimiz ile günümüze kadar gelen farklı tefsirlerini bir arada sunma çabası taşımaktadır.
Keywords
Abstract
"They followed what the devils fabricated about Solomon's reign. In fact, Solomon did not disbelieve, but the devils did, because they were teaching people magic and what was revealed in Babylon to the two angels, Harut and Marut. But these two angels said, 'We are only a test, so do not disbelieve.'" They would not give knowledge to anyone unless they were told to do so. But they were learning from these two angels what would cause separation between husband and wife. But they could not harm anyone by it except with Allah's permission. Yet, they were learning what would harm them, not what would benefit them. And indeed, they knew full well that whoever purchased it (magic) would have no share in the Hereafter. And evil is what they sold their souls for, if they only knew!” (Al-Baqarah, 2:102) Al-Baqarah 2:102 is one of the verses of the Quran on which commentators have offered the most diverse interpretations. Throughout the 1,400-year-old tradition of exegesis of the Quran, commentators have offered different interpretations and expressed different opinions regarding each verse. However, when the relevant verse of Surah Al-Baqarah, centered on the story of Harut and Marut, is considered alongside its other topics, it is perhaps one of the verses whose equivalents are rare in the Quran, as Tabatabai notes in his commentary. In fact, when we multiply the interpretations of this verse by its alternatives using mathematical expression, we encounter over a thousand interpretations. In this respect, the verse in question has enabled us to approach some issues frequently debated by Islamic scholars from a different perspective, yielding new results with a different dimension and framework. This article does not claim to provide a definitive resolution to the issues addressed in this verse. However, it does attempt to present together the various interpretations of the verse that have survived from our ancient exegetical tradition to the present day.
