Baudrillard’ın Simülasyon ve Simülakrlar Kuramı Bağlamında Görselin Gös-terge Niteliğini Yitirmesi ve Güncel Sanat Nesnelerinde Estetik Temsil
Author :
Abstract
Bu araştırma, Jean Baudrillard’ın Simülakrlar ve Simülasyon kuramı çerçevesinde, güncel sanat nesnesinde görselin gösterge olma işlevinin nasıl yitirildiğini ve bu bağlamda estetik temsilin nasıl dönüşüme uğradığını incelemektedir. Postmodern dönemde, gerçekliğin temsili değil, temsillerin gerçekliğin yerine geçtiği bir yapının hâkim olması, sanatın anlam üretme kapasitesini derinden etkilemiştir. Sanat eserleri artık bir gerçekliğe gönderme yapan göstergeler değil; kendi görsel varlığını dolaşıma sokan, çoğunlukla içerikten arındırılmış simülakrlara dönüşmektedir. Araştırma, bu dönüşümü üç güncel sanatçının temsili eserleri (Jeff Koons’un Balloon Dog, Refik Anadol’un Machine Hallucinations serisi ve Beeple’ın Everydays: The First 5000 Days adlı NFT’si) üzerinden, görsel çözümleme ve eleştirel kuram doğrultusunda değerlendirmektedir. Bulgular, güncel sanat nesnesinin estetik temsil düzeyinde gerçeklikle bağ kurmak yerine, yalnızca dikkat çekici yüzey estetiğiyle işleyen bir simülasyon yapısına büründüğünü göstermektedir. Koons’un çalışması, kitsch ve yüzey temsili üzerinden simülakr estetiğini ortaya koyarken; Anadol’un yapıtı, yapay zekâ temelli hipergerçeklik üretimiyle anlamın yerine estetik veri düzenini geçirir. Beeple ise, orijinali olmayan ve yalnızca dijital dolaşım değeri taşıyan NFT estetiğiyle simülasyonun mülkiyet ve görünürlük temelli biçimini yansıtır. Bu örnekler, sanatın artık yalnızca estetik haz üretimiyle işleyen, estetik gösteri kültürünün bir parçası hâline gelen bir düzlemde anlam kazandığını ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, çağdaş sanatın simülasyon temelli estetik temsili, sanatın ontolojik yapısının yeniden düşünülmesini gerekli kılmaktadır.
Keywords
Abstract
This study examines how the visual dimension of contemporary art objects has lost its function as a signifier and how aesthetic representation has been transformed in this context, within the framework of Jean Baudrillard’s Theory of Simulation and Simulacra. In the postmodern era, the dominance of a system in which representations replace reality rather than reflect it has profoundly affected the meaning-producing capacity of art. Artworks no longer serve as signs referring to a reality; instead, they become simulacra that circulate their own visual presence, often devoid of deeper content. This transformation is analyzed through visual interpretation and critical theory, focusing on three representative contemporary works: Jeff Koons’s Balloon Dog, Refik Anadol’s Machine Hallucinations series, and Beeple’s NFT artwork Everydays: The First 5000 Days. Findings reveal that the contemporary art object no longer establishes a meaningful relationship with reality but instead operates as a simulation structure driven by visually captivating surface aesthetics. Koons’s work exemplifies simulacral aesthetics through kitsch and surface representation; Anadol’s works replace meaning with an aesthetic order derived from AI-based hyperreality. Beeple, on the other hand, reflects a form of simulation grounded in digital circulation and visibility through an NFT-based aesthetic that lacks an original referent. These examples demonstrate that art today functions primarily through the production of aesthetic pleasure and becomes embedded in a broader culture of aesthetic spectacle. Ultimately, this simulation-based aesthetic representation of contemporary art necessitates a critical rethinking of the ontological foundations of art itself.
