Author :
Abstract
Bu çalışma, ütopya ve distopyalarda ailenin konumunu incelemektedir. Ütopya ve distopyalar, ortaya çıktıkları dönemin hakim değerlerini ve toplumsal kurumlara yönelik yaklaşımlarını görünür kılan önemli metinlerdir. Bu bağlamda aile, toplumsal düzenin ana unsurlarından biri olarak, ütopyadan distopyaya uzanan dönüşümün belirgin göstergelerinden biri olmaktadır. Çalışmada, Francis Bacon’ın Yeni Atlantis ütopyası ile Aldous Huxley’in Cesur Yeni Dünya adlı distopyası, aile kurgusu açısından ele alınmıştır. Bu doğrultuda, ailenin her iki eserde nasıl konumlandırıldığı ve bu konumlandırmanın nasıl bir toplumsal düzen anlayışı ürettiği incelenmiştir. İnceleme sonucunda, Yeni Atlantis’te ailenin, toplumsal düzenin temelini oluşturan bir kurum olarak kurgulandığı, ahlaki normların aktarılması, toplumsal istikrarın sağlanması ve dayanışmanın sürdürülmesinde merkezi bir rol üstlendiği görülmüştür. Buna karşılık Cesur Yeni Dünya’da aile, istikrarı tehdit eden bir unsur olarak dışlanmış, aile hafızalardan silinmiş ve ailesizleştirilmiş bireyler üzerinden işleyen mekanik bir toplum kurgulanmıştır. Aileyi merkeze alan kurgular, insanî değerleri koruma iddiası taşırken, ailenin tasfiyesi, insanı işlevsel bir nesneye dönüştürmektedir.
Keywords
Abstract
This study examines the position of the family in utopian and dystopian. Utopias and dystopias are significant texts that render visible the dominant values of their respective periods and prevailing approaches to social institutions. In this context, the family emerges as one of the central elements of social order and as a key indicator of the transformation from utopia to dystopia. The study focuses on Francis Bacon’s New Atlantis as a utopian text and Aldous Huxley’s Brave New World as a dystopian text, analyzing their constructions of the familyAccordingly, the study investigates how the family is positioned in both works and what kind of social order this positioning produces. The findings reveal that in New Atlantis, the family is constructed as an institution that forms the foundation of social order, playing a central role in the transmission of moral norms, the maintenance of social stability, and the continuity of social solidarity. In contrast, in Brave New World, the family is excluded as a factor threatening stability, erased from collective memory, and replaced by a mechanistic social order operating through familyless individuals. While family-centered constructions claim to preserve human values, the elimination of the family transforms the human being into a functional object.
