Author :
Abstract
Bu çalışma, Akdeniz polisiye sinemasında suçun yalnızca olay örgüsü, fail, kurban ve soruşturma süreci üzerinden değil; mekân, atmosfer ve görsel kodlar aracılığıyla nasıl inşa edildiğini incelemektedir. Polisiye türü geleneksel olarak muamma, ipucu, dedektif/polis figürü ve adalet arayışı etrafında şekillense de sinemasal anlatıda suç, görsel ve işitsel düzenlemelerle anlam kazanan çok katmanlı bir yapı olarak ortaya çıkar. Akdeniz coğrafyası; tarihsel kent dokuları, limanlar, dar sokaklar, açık meydanlar, deniz kıyıları, dini yapılar, aile mekânları ve çok kültürlü karşılaşma alanlarıyla polisiye anlatılara özgün bir atmosfer kazandırmaktadır. Bu bağlamda çalışma, Akdeniz polisiyesini klasik kara film estetiğinden ayıran temel unsurları; parlak güneş ışığı, sıcak renk paletleri, güçlü ışık-gölge karşıtlıkları, tarihsel mimari, sınırlayıcı kadrajlar, kostüm kullanımı, ses atmosferi ve kültürel göstergeler üzerinden tartışmaktadır. Nitel içerik analizi yaklaşımına dayanan çalışma, Akdeniz polisiye filmlerinde suçun bireysel bir sapma olmaktan çok tarih, aile, gelenek, göç, yolsuzluk, modernleşme ve toplumsal çözülme gibi dinamiklerle ilişkili biçimde temsil edildiğini ileri sürmektedir. Sonuç olarak Akdeniz polisiye sinemasında mekân ve atmosfer, suçun yalnızca geçtiği yer değil; suçun anlamını üreten, karakterleri yönlendiren ve anlatının gerilim düzeyini belirleyen kurucu görsel kodlar olarak değerlendirilmektedir.
Keywords
Abstract
This study examines how crime is constructed in Mediterranean crime cinema not only through plot, perpetrator, victim, and investigation, but also through space, atmosphere, and visual codes. Although the crime genre is traditionally structured around mystery, clues, the detective or police figure, and the pursuit of justice, in cinematic narration crime emerges as a multilayered structure shaped by visual and auditory arrangements. The Mediterranean geography provides crime narratives with a distinctive atmosphere through historical urban textures, ports, narrow streets, public squares, coastlines, religious buildings, domestic spaces, and multicultural zones of encounter. In this context, the study discusses the main elements that distinguish Mediterranean crime cinema from classical film noir aesthetics, focusing on bright sunlight, warm color palettes, strong contrasts of light and shadow, historical architecture, restrictive framing, costume, sound atmosphere, and cultural signs. Based on a qualitative content analysis approach, the study argues that crime in Mediterranean crime films is represented not merely as an individual deviation but as a phenomenon related to history, family, tradition, migration, corruption, modernization, and social disintegration. As a result, space and atmosphere in Mediterranean crime cinema should be considered not simply as the settings in which crime takes place, but as constitutive visual codes that produce the meaning of crime, guide character actions, and determine the level of narrative tension.
